ประวัติบายศรี

มาตรฐาน

ชื่อเรื่อง  :  ประวัติบายศรี

ผู้แต่ง     :   สุพัสดา ศรีอุดร และ สมัย ศรีอุดร

ผู้จัดพิมพ์  :   บริษัท วาดศิลป์ จำกัด

ชื่อหนังสือ : บายศรีดอกไม้สด

เลขเรียกหนังสือ : ISBN  978-974-16-6852-6

ปีที่พิมพ์    :   2551

หมายเลขหน้า :   หน้า 5 – 6

บาย  เป็นภาษาเขมร  แปลว่า  ข้าว

บาย  เป็นภาษาถิ่นอีสาน  แปลว่า  สัมผัส จับต้อง

ศรี  เป็นคำสันสกฤต  แปลว่า  มิ่งขวัญ รวมคำว่า “บายศรี”  หมายถึง ขวัญข้าว หรือสิ่งที่นำมาสัมผัสกับความดีตามความเชื่อของพราหมณ์

บายศรีเป็นของสูงและมีค่ายิ่งสำหรับชาวไทย เป็นงานที่ให้ความละเอียดอ่อน พิถีพิถันในการประดิษฐ์จากใบตองให้กลายเป็นงานศิลป์ชั้นสูงอันงดงาม ด้วยความเชื่อเรื่องขวัญและเทวดา ทำให้คนไทยโบราณคิดค้นประดิษฐ์บายศรีในรูปแบบ ที่แตกต่างกันออกไปตามภูมิภาค ซึ่งบายศรีของไทยมีความอ่อนช้อยวิจิตร ประดับตกแต่งด้วยดอกไม้ และใบตอง บายศรีมีความผูกพันกับชีวิตของคนไทยมาตั้งแต่อดีต เกี่ยวเนื่องกับคติความเชื่อในการประกอบพิธีมงคลต่าง ๆ เป็นต้นว่า การประกอบพิธีบายศรีสู่ขวัญให้กับผู้ป่วยหนัก เพื่อเป็นกำลังใจที่จะต่อสู้กับโรคภัยไข้เจ็บ งานบวช, งานแต่งงาน ฯลฯ ฉะนั้นการประกอบบายศรีจึงเป็นสิ่งสำคัญในชีวิตของคนไทยตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน

บายศรีแบ่งออกเป็น 2 ประเภท คือ บายศรีหลวง และบายศรีราษฎร์ “บายศรีหลวง” คือ บายศรีที่ใช้ในการประกอบราชพิธีต่าง ๆ ส่วน “บายศรีราษฎร์” คือ บายศรีที่ใช้สำหรับสามัญชนทั่วไป แต่หากจำแนกตามการนำไปใช้ สามารถจำแนกได้หลายแบบ เช่น บายศรีเทพ, บายศรีพรหม, บายศรีใหญ่, บายศรีบัลลังก์ บายศรีต้น, บายศรีปากชาม เป็นต้น ด้วยบายศรีเป็นสิ่งสำคัญเกี่ยวข้องกับความเป็นความตาย การประดิษฐ์บายศรีจึงต้องระมัดระวัง ประดิษฐ์องค์ประกอบต้องครบถ้วน และความระมัดระวังการนำไปใช้อย่างเหมาะสม เพื่อความเป็นมงคลสิริสวัสดิ์ในชีวิต


One response »

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s